การแสดงผลทางหน้าจอ

แสดงผลออกทางหน้าจอ

          การทำงานพื้นฐานที่สึดหรือเรียกได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งในการทำงานของทุกโปรแกรมคือ  การแสดงผลข้อมูลออกทางจอภาพ  โดยในภาษา C  นั้น  การแสดงผลข้อมูลออกทางจอสามารถทำได้ดังนี้

คำสั่ง printf

          คำสั่ง printf  ถือได้ว่าเป็นคำสั่งพื้นฐานที่สุดในการแสดงผลข้อมูลทุกชนิดออกทางหน้าจอไม่ว่าจะเป็นจำนวนเต็ม int ทศนิยม float ข้อความ string  หรืออักขระ  นอกจากนี้คำสั่งยังมีความยืดหยุ่นสูง  โดยเราสามารถกำหนดหรือจัดรูปแบบการแสดงผลให้มีระเบียบหรือเหมาะสมตามความต้องการได้อีกด้วย 

รูปแบบคำสั่ง prinft

printf ("format",variable);

format	ข้อมูลที่ต้องการแสดงผลออกทางหน้าจอ  โดยข้อมูลนี้ต้องเขียนไว้ในเครื่องหมาย "  " ข้อมูลที่สามารถแสดงผลได้มีอยู่ 2 ประเภท คือ  ข้อความธรรมดา  และค่าที่เก็บไว้ในตัวแปร  ซึ่งถ้าเป็นค่าที่เก็บไว้ในตัวแปรต้องใส่รหัสควบคุมรูปแบบให้ตรงกับชนิดของข้อมูลที่เก็บไว้ในตัวแปรนั้นด้วย
variable	ตัวแปรหรือนิพจน์ที่ต้องการนำค่าไปแสดงผลให้ตรงกับรหัสควบคุมรูปแบบที่กำหนดไว้

รหัสควบคุมรูปแบบการแสดงผลค่าของตัวแปรออกทางหน้าจอ  แสดงได้ดังนี้

รหัสควบคุมรูปแบบ	การนำไปใช้งาน
%d	แสดงผลค่าของตัวแปรชนิดจำนวนเต็ม
%u	แสดงผลค่าของตัวแปรชนิดจำนวนเต็มบวก
%f	แสดงผลค่าของตัวแปรชนิดจำนวนทศนิยม
%c	แสดงผลอักขระ 1 ตัว
%s	แสดงผลข้อความ หรืออักขระมากกว่า 1 ตัว

ตัวอย่างการใช้คำสั่ง printf  แสดงผลข้อความธรรมดาออกทางหน้าจอ ดังนี้

printf("Hello Program C");	แสดงข้อความ Hello Program C ออกทางขอภาพ
printf("Lampang kunlayanee school");	แสดงข้อความ Lampang kunlayanee school ออกทางจอภาพ
printf("Lampang Thailand");	แสดงข้อความ Lampang Thailand  ออกทางจอภาพ

#include <stdio.h> #include <conio.h> void main() {    clrscr();    prinft('Lampang Kunlayanee School\n");    printf("Program C\n"); getch(); } ผลลัพธ์โปรแกรม Lampang Kunlayanee School Program C

          ส่วนตัวอย่างการใช้คำสั่ง  printf  แสดงผลจากค่าของตัวแปรหรือนิพจน์ การคำนวณออกทางหน้าจอ  แสดงได้ดังนี้  โดยกำหนดให้

ตัวแปร  x  เก็บจำนวนเต็ม  45

printf("total value = %d",x);   แสดงข้อความ total value = 45 ออกทางจอภาพ

แสดงผลให้เป็นระเบียบด้วยอักขระควบคุมการแสดงผล

          นอกจากนี้เรายังสามารถจัดรูปแบบการแสดงผลให้ดูเป็นระเบียบมากขึ้น  อย่างเช่นขึ้นบรรทัดใหม่  หลังแสดงข้อความ  หรือเว้นระยะแท็บระหว่างข้อความ  โดยใช้อักขระควบคุมการแสดงผลร่วมกับคำสั่ง printf

อักขระควบคุมการแสดงผล	ความหมาย
\n	ขึ้นบรรทัดใหม่
\t	เว้นช่องว่างเป็นระยะ 1 แท็บ (6 ตัวอักษร)
\r	กำหนดให้เคอร์เซอร์ไปอยู่ต้นบรรทัด
\f	เว้นช่องว่างเป็นระยะ 1 หน้าจอ
\b	ลบอักขระสุดท้ายออก 1 ตัว

          การนำอักขระควบคุมการแสดงผลมาใช้  เราต้องเขียนอักขระควบคุมการแสดงผลไว้ภายในเครื่องหมาย "  "  ดังตัวอย่าง

printf("Hello ... \n");	แสดงข้อความ Hello ...  แล้วขึ้นบรรทัดใหม่
printf("Hello...\nLampang\n");	แสดงข้อความ Hello ...แล้วขึ้นบรรทัดใหม่พร้อมกับแสดงข้อความLampang จากนั้นขึ้นบรรทัดใหม่อีกครั้ง
printf("Num1 = %d\tNum2 = %f\n",x,z);	แสดงข้อความ Num1 = 45  ตามด้วยการเว้นช่องว่าง 1 แท็บแล้วต่อด้วยข้อความ Num2 = 20.153

คำสั่งรับข้อมูลจากคีย์บอร์ด

          การทำงานของโปรแกรมส่วนใหญ่มักจะเป้นการเชื่อมโยงกับผู้ใช้แบบ  2  ทิศทาง  คือ  ทั้งภาคของการแสดงผลการทำงานออกทางหน้าจอ  และภาคของการรับข้อมูลจากผู้ใช้เข้ามาทางคีย์บอร์ด  เพื่อร่วมในการประมวลผลของโปรแกรม 

คำสั่ง  scanf()

          ในภาษา C  การรับข้อมูลจากคีย์บอร์ดสามารถทำได้โดยการเรียกใช้ฟังก์ชัน  scanf()  ซึ่งเป็นฟังก์ชันมาตรฐานสำหรับรับข้อมูลจากคีย์บอร์ด  โดยสามารถรับข้อมูลได้ทุกประเภท  ไม่ว่าจะเป็นจำนวนเต็ม  ทศนิยม  อักขระ หรือข้อความ 

รูปแบบคำสั่ง  scanf()

scanf("format",&variable);

format	การใช้รหัสควบคุมรูปแบบ  เพื่อกำหนดชนิดของข้อมูลที่จะรับเข้ามาจากคีย์บอร์ด โดยรหัสควบคุมรูปแบบใช้ชุดเดียวกับคำสั่ง printf()
variable	ตัวแปรที่จะใช้เก็บค่าข้อมูลที่รับเข้ามาจากคีย์บอร์ด  โดยชนิดของตัวแปรจะต้องตรงกับรหัสควบคุมรูปแบบที่กำหนดไว้  นอกจากนี้หน้าชื่อของตัวแปรจะต้องนำหน้าด้วยเครื่องหมาย  &  ยกเว้นตัวแปรสตริง  สำหรับเก็บข้อความเท่านั้นที่ไม่ต้องนำหน้าด้วยเครื่องหมาย &

ตัวอย่างการใช้งานคำสั่ง  scanf()  เพื่อรับข้อมูลจากคีย์บอร์ด

int speed;	สร้างตัวแปรชนิด int สำหรับเก็บค่าตัวเลขจำนวนเต็ม
printf("Enter wind speef : ");	แสดงข้อความให้กรอกค่าความเร็วลมเป็นจำนวนเต็ม
scanf("%d",&speed);	รับค่าความเร็วลมเข้ามาเก็บไว้ในตัวแปร speed

char answer;	สร้างตัวแปรชนิด  char สำหรับเก็บอักขระ
printf("Enter Figure (Y : N)  : ")	แสดงข้อความให้ป้อนอักขระ Y  หรือ N
scanf("%c",&answer	รับอักขระเข้ามาเก็บไว้ในตัวแปร  answer

char name[10];	สร้างตัวแปรสตริงสำหรับเก็บข้อความ
printf("Enter your name = ");	แสดงข้อความให้ป้อนชื่อ
scanf("%s",name	รับชื่อเข้ามาเก็บไว้ในตัวแปร name สังเกตจะไม่ใส่เครื่องหมาย & ตัวแปรชนิดข้อความ

#include <stdio.h> #include <conio.h> void main() {   clrscr();   int x,y,sum;   printf("Enter The Length is : ");   scanf ("%d",&x);   printf("Enter The Width is : ");   scanf ("%d",&y);   sum = x*y;   printf("The area is :%d",sum); getch(); } ผลลัพธ์โปรแกรม Enter The Length is   : 15 Enter The Width is     : 5 The area is             : 75

การเขียนโปรแกรมคำนวณ
ื     เราสามารถคำนวณหาผลลัพทธ์ของนิพจน์คณิตศาสตร์ด้วยการเขียนโปรแกรมภาษาซี   ตัวอย่างต่อไปนี้เป็นการแสดงลำดับการประมวลผลทางคณิตศาสตร์ของนิพจน์ต่าง ๆ

#include <stdio.h> #include <conio.h> void main() {   clrscr();   int a,b,c,d;   a=(3+4)*5;   b=3+4*5;   c=(2+7)*4%10;   d=2+7*4%10;   e=10+2*8/4*3-5;   printf("(3+4)*5 =%d\n",a);   printf("3+4*5 =%d\n",b);   printf("(2+7)*4%10 =%d\n",c);   printf("(2+7)*4%10 =%d\n",d);   printf("10+2*8/4*3-5 =%d\n",e);   getch(); } ผลลัพธ์โปรแกรม   (3+4)*5=35   3+4*5=23   (2+7)*4%10=6   2+7*4%10=10   10+2*8/4*3-5=17

ตัวอย่างโปรแกรมคำนวณหาผลลัพธ์จากการหาร

#include <stdio.h> #include <conio.h> void main() { clrscr(); int a,b; float c; a=20; b=6; c=6; printf("20/6 =%d\n",a/b);      /*หารเอาเฉพาะส่วน*/ printf("20%6 =%d\n",a%b); /*หารเอาเฉพาะเศษ*/ printf("20/6 =%f\n",a/c);       /*หารเอาทั้งเศษและส่วน*/ printf("20/6 =%.2f\n",a/c);   /*แสดงผลทศนิยม  2 ตำแหน่ง*/   getch(); } ผลลัพธ์โปรแกรม 20/6=3 20%6=2 20/6=3.333333 20/6=3.33

คำศัพท์ภาษา ซี 50 คำ

1.int main ( ) //<----------------------------------------- จุดเริ่มต้นโปรแกรม

2.{ //<------------------------------------------------------เริ่มต้นขอบเขต การทำงาน

3.int i = 10; //<--------------------------- ประกาศตัวแปร i เป็น Interger และให้ค่า 10

4.printf( "Value in i = %in", i ); //<------------------- พิมพ์ค่า i

5.return 0; //<------------------------------------------ จบโปรแกรมให้ค่าจบโปรแกรม 0

6.} //<---------------------------------------------------- สิ้นสุดขอบเขต การทำงาน

7.Value in i = 10
// MAIN.CPP

int main ( )
{
8.int i = 10; //<------ ประกาศตัวแปร i เป็น Interger และให้ค่า 10
9.long lvalue = 20; //<------ ประกาศตัวแปร lvalue เป็น long และให้ค่า 20
10.float fvalue = 30.0; //<------ ประกาศตัวแปร fvalue เป็น float และให้ค่า 30.0
11.printf( "Value in i = %in", i ); //<---------------%i พิมพ์ตัวแปรในรูปแบบ Integer
12.printf( "Value in lvalue = %in", lvalue );
13.printf( "Value in fvalue = %fn", fvalue ); //<-----%f พิมพ์ตัวแปรในรูปแบบ float
14.return 0;
15.// MAIN.CPP
16.int main ( )

{
17.int i = 10; //<----------------------------ประกาศตัวแปร i เป็น Interger และให้ค่า 10
18.long lvalue = 20; //<------------------ประกาศตัวแปร lvalue เป็น long และให้ค่า 20
19.float fvalue = 30.0; //<------------ประกาศตัวแปร fvalue เป็น float และให้ค่า 30.0
20char ch = 'A'; //<---------------------------------- ตัวแปร character ให้ค่าอักษร 'A'
21.char data[80] = "Sawasdee"; //<------------ ตัวแปร array character ให้ค่า ข้อความ Sawasdee

22.printf( "Value in i = %in", i );
23.printf( "Value in lvalue = %in", lvalue );
24.printf( "Value in fvalue = %fn", fvalue );
25.printf( "Value in ch = %cn", ch ); //<-----------พิมพ์ค่าใน ch รูปแบบ charecter
26.printf( "Value in data = %sn", data ); //<---------พิมพ์ค่าใน data รูปแบบ string
27.return 0;
}



{
28.int i = 10; //<----------------------------ประกาศตัวแปร i เป็น Interger และให้ค่า 10
29.long lvalue = 20; //<------------------ประกาศตัวแปร lvalue เป็น long และให้ค่า 20
30.float fvalue = 30.0; //<-------------ประกาศตัวแปร fvalue เป็น float และให้ค่า 30.0
31.char ch = 'A'; //<------------------------------------ ตัวแปร character ให้ค่าอักษร 'A'
32char data[80] = "Sawasdee"; //<------------ ตัวแปร array character ให้ค่า ข้อความ Sawasdee
33.printf( "Value in i = %in", i );
34.printf( "Value in lvalue = %in", lvalue );
35.printf( "Value in fvalue = %fn", fvalue );
36.printf( "Value in ch = %cn", ch ); //<---------- พิมพ์ค่าใน ch รูปแบบ charecter
37.int i = 10; //<----------------------------ประกาศตัวแปร i เป็น Interger และให้ค่า 10
38.long lvalue = 20; //<------------------ประกาศตัวแปร lvalue เป็น long และให้ค่า 20
39.float fvalue = 30.0; //<-------------ประกาศตัวแปร fvalue เป็น float และให้ค่า 30.0
40.char ch = 'A'; //<------------------------------------ตัวแปร character ให้ค่าอักษร 'A'
41.char data[80] = "Sawasdee"; //<------------ ตัวแปร array character ให้ค่าข้อความ Sawasdee

42.printf( "Value in i = %in", i );
43.printf( "Value in lvalue = %in", lvalue );
44.printf( "Value in fvalue = %fn", fvalue );
45.printf( "Value in ch = %cn", ch ); //<-----------พิมพ์ค่าใน ch รูปแบบ charecter
46.printf( "Value in data = %sn", data ); //<--------พิมพ์ค่าใน data รูปแบบ string
47.return 0;
}

48.Value in i = 10
49.Value in lvalue = 20
50.Value in fvalue = 30.000000
51.Value in ch = A

ส่วนประกอบจองหน้าต่างโรมเเกรม microsoft excel

ภาพแสดงโครงสร้างของMicrosoft Excel

 1.  แถบชื่อ (Title Bar) คือส่วนที่แสดงชื่อของโปรแกรมนั้นซึ่งคือMicrosoft Excel แสดงชื่อของแฟ้มหรือสมุดงานแทน
 

2.  แถบคำสั่ง (Menu Bar) คือแถวที่รวมคำสั่งที่ใช้ในการทำงานได้แก่  แฟ้ม (File)  แก้ไข(Edit)  มุมมอง (View)  แทรก (Insert)  รูปแบบ (Format)  เครื่องมือ (Tool)  ข้อมูล (Data)  หน้าต่าง(Window)   ตัวช่วย (Help)
 

3.  แถบเครื่องมือ(Tool Bar) เป็นแถบที่ใช้แสดงเครื่องมือสำหรับสั่งให้ Microsoft Excel ทำงานในเรื่องต่าง ๆ ได้แก่
 3.1  แถบเครื่องมือมาตรฐาน(Standard Tool Bar)

       3.2  แถบเครื่องมือจัดรูปแบบ (Formating Tool Bar)

      3.3  แถบเครื่องมือรูปวาด (Drawing Tool Bar)

 

4. แถบสูตร (Formular Bar) เป็นส่วนที่ใช้แสดงข้อมูลและสูตรต่าง ๆ ในเซลล์ที่เรากำลังทำงานอยู่ ใช้ป้อนข้อมูลและแก้ไขข้อมูล  จะแตกต่างจากโปรแกรม Microsoft Word ที่ไม่มี

 5.  แถบชีตงาน (Sheet Bar)  แสดงชื่อชีทงานที่ใช้งานอยู่

 6.  แถบสถานะ (Status Bar)  เป็นส่วนที่แสดงสถานะการทำงานของ Excel และแป้นพิมพ์

 7.  แถบเลื่อน (Scroll Bar) ใช้เลื่อนเอกสารไปซ้าย - ขวา หรือ เลื่อนขึ้น – ลง

   

 8.  ตัวชี้เซลล์ (Active Cell) หรือ (Cell Pointer) คือเซลล์ที่กำลังถูกใช้งานในขณะนั้น  เซลล์ที่เป็นแอกทีฟเซลล์จะมีเส้นกรอบแบบสีดำล้อมรอบอยู่

 9.  สมุดงาน (Work Book)คือ ไฟล์ที่สร้างจากExcel ซึ่งประกอบ Work sheet หลายแผ่นมารวมกัน
 10.  แผ่นงาน (Work Sheet) หมายถึงพื้นที่ส่วนที่ใช้เป็นกระดาษคำนวณมีลักษณะเป็นตาราง เราสามารถป้อนข้อมูลและสูตรคำนวณต่าง ๆ ลงไปในเซลล์ นอกจากข้อมูลในเซลล์แล้วยังสามารถวางวัตถุ เช่น รูปภาพหรือชาร์ต (Chart) ลงบนแผ่นงานได้อีกด้วย